Skip navigation Menu

Nieuws

9 februari 2021

“Het lukt me weer beter om stille tijd te houden”

Anne-Jan (31) volgde afgelopen najaar de cursus Persoonlijke Ontwikkeling. Wij vroegen hem waarom hij hiervoor gekozen heeft.

Ik had een soort sluimerend verlangen om me meer te verdiepen in mijn relatie met God. Ik dacht eerst aan een Bijbelschool, maar daarin miste ik het stukje persoonlijke ontwikkeling. Ik wilde eigenlijk ook nadenken over hoe ik mezelf wil verbinden met mensen. Ik heb gewoon gegoogeld en toen kwam ik bij deze cursus. Dit paste eigenlijk perfect in het plaatje; zowel de verbinding met God, als met de mensen om me heen.

Ik hoopte op een soort frisse wind. Met de manier waarop ik eerst leefde, liep ik een beetje vast. Niet dat ik daar heel erg onder leed, maar ik miste gewoon die relatie met God. Vroeger heb ik die veel dieper ervaren en ik wilde dat gevoel weer terug. Dat is gelukkig gelukt.

Het lukt me weer beter om stille tijd te houden en om dat wat in de Bijbel staat te verbinden met wie God is voor mij en in mijn leven. Ik heb heel lang gehad dat ik de Bijbel las en dacht: ja, dat staat er wel, maar het doet me helemaal niets, en ik merk dat het nu weer een beetje begint te leven voor me.

In de colleges werd verteld wat er tussen God en jou in kan staan, dat je bijvoorbeeld boos kunt zijn op God. In de reflecties heb ik daarop teruggekeken en dat heeft me wel echt geholpen. Ik heb bijvoorbeeld geleerd dat ik zelf keuzes moet maken en dat ik zelf verantwoordelijk ben voor die keuzes. Of, zoals het in de colleges werd gezegd: de Heilige Geest wil je wel helpen, maar Hij doet niet je huiswerk. Je moet ook zelf echt investeren. Die gedachten helpen me om weer verder te komen.

Verder heb ik, door vragen die gesteld werden en door opdrachten die we moesten doen, geleerd waar mijn kwaliteiten liggen en wat ik goed kan. Dat had ik nog niet helemaal rond.

Ik vind het bijvoorbeeld lastig om boos of geïrriteerd te zijn in relatie tot andere mensen en in relatie tot God. Als ik het dan ben, ga ik contact vermijden. Dat mechanisme heb ik een beetje duidelijk gekregen, onder anderen dankzij de kernkwadranten waarin je kwaliteiten neergezet worden tegenover je valkuilen. Het was in het begin wel even wennen. Ik had in eerste instantie verwacht dat er meer leeftijdsgenoten aan de cursus zouden deelnemen. Toen bleek dat dat niet zo was, vroeg ik mij af of de cursus wel bij mij paste en of het mij zou lukken om me ook met hun verhalen te verbinden. Maar dat is zeker gelukt! Ik vond het juist erg tof om buiten mijn eigen bubbel christenen te spreken met ieder hun eigen verhaal. Het was mooi om hun proces te volgen tijdens de cursus. Ik heb niet minder geleerd of me minder verbonden gevoeld door de verschillen. Misschien juist wel meer.

26 januari 2021

De ervaring van Job met het EH-Traject

“De opleiding Integrale Veiligheid bleek totaal niet wat ik ervan had verwacht en ik stopte er al snel mee. Mijn zus wees me op het EH-Traject en dat bleek een goede stap.

Op de EH heb ik geleerd om te kijken naar de achterliggende reden van mijn keuzes. Daarbij heb ik ook geleerd God te betrekken bij het maken van mijn keuzes. Dat heeft mijn leven veranderd. Eerder maakte ik vaak heel rationeel een keuze. Niet dat dit verkeerd was, want uiteindelijk heb je je verstand ook van God ontvangen. Maar het idee dat je God alles mag vertellen en Hem bij alles mag betrekken, maakt het leven een stuk beter. Je hebt dan meer het idee dat Hij naast je loopt, je helpt en om je geeft in plaats van dat Hij ergens ver boven je is en je alleen bijstuurt wanneer iets niet helemaal volgens plan gaat.

Om mij heen zie ik dat het idee heerst dat je in één keer goed moet kiezen. Het kan gebeuren dat je zo erg bezig bent met de ‘perfecte keuze’ te willen maken dat je niet beseft dat deze niet bestaat. Er zullen altijd minder fijne momenten zijn in je studie, maar de kunst is om deze momenten door te komen. Dat levert meer voldoening op dan wanneer alles van een leien dakje gaat. Natuurlijk moet een studie wel passen bij je interesses en je vaardigheden.

Momenteel studeer ik Human Resource Management. Het Traject heeft mij geholpen om een goede basis te leggen, zodat ik goed voorbereid ben op het hbo leer- en denkniveau.”

Job, EH-Traject 2018

Gestopt met je studie? Na reizen of werken behoefte aan herbezinning? Oriënteren op de juiste Master? Doe het EH-Traject van februari t/m juli!

22 januari 2021

Hoe houd je de moed erin als levensomstandigheden tegenvallen?

In een boek over de geschiedenis van de visserij op Urk staat de volgende anekdote.

Op een morgen vaart een Urker visser met zijn knecht uit om te kijken of er nog wat te vangen is. De jongen ziet het niet zitten en zegt: ‘Ik heb er niks geen moed op dat we wat vangen vandaag.’ Waarop zijn baas zegt: ‘Geen moed vist ook’ – en het wordt een rijke visvangst.

Hoe houd je de moed erin als levensomstandigheden tegenvallen en we langer dan ooit gedacht vastzitten in de coronacrisis? Gisteren las ik een artikel over hoe de tweede lockdown zijn tol eist. En dan zie ik woorden staan als: uitputting, spanning, eenzaamheid. Spanning die in gezinnen toeneemt, relatieproblemen en huiselijk geweld. Overbelaste ouders die contact opnemen met de school. En de jongeren zelf die het thuis saai vinden, die hun sociale contacten missen.

Nu de beleving van de crisis anders is dan in maart, toen er nog de angst was dat iedereen zomaar doodziek kon worden, richten mensen zich meer op zichzelf en tellen ze vooral hun tekorten. Wat allemaal niét meer kan en dat kan zomaar tot somberheid en depressiviteit leiden.  

Somberheid is niet goed voor een mens. Daar was Luther al heel duidelijk over. De beste man drukt zich soms wat hoekig en heel radicaal uit, maar toch geef ik nu graag zijn  gedachten over somberheid door. ‘Hoe somberder iemand is en hoe meer hij op de proef wordt gesteld, des te meer vat heeft de duivel op hem. Want via de beproeving komt de duivel bij ons binnen. Als het geregend heeft, hoef je nauwelijks meer te sproeien. Als het hekwerk kapot is, kan je er makkelijk overheen klimmen. Zo krijgt ook de duivel als we somber zijn makkelijk toegang tot ons. Daarom moeten we bidden en met andere gelovigen optrekken.’

Dat laatste vinden we op de EH verschrikkelijk belangrijk en daarom proberen we een gemeenschap te vormen met elkaar. Voor studenten is het essentieel dat zij optrekken met leeftijdgenoten met wie je kan dollen en genieten, maar met wie ook het serieuze gesprek wordt gevoerd over de zin van het leven, met wie je door geloofsvragen heen durft te kruipen en aan wie je ook je kwetsbaarheid durft te laten zien. En oh, wat is het akelig, vervelend en lastig dat dit nu vooral online moet gebeuren. Want met het verdwijnen van structuur door de lockdown ontstaat er ook moeheid en lamlendigheid en lijkt het beeldscherm steeds belangrijker te worden. Daarmee volg je de colleges, boven, op je eigen kamertje en als je daarmee klaar bent ga je op de bank hangen met je telefoon. Niet goed dus. Dus ik zie mijn collega’s hard werken om contact te houden met de studenten, om alternatieven aan te dragen voor een constructieve tijdbesteding. Nu de spontane ontspanning en ontmoeting mist en het dwaze dollen met elkaar, moet het anders. We stimuleren studenten elkaar (digitaal) op te zoeken en te bemoedigen. Sommigen zijn ook zo creatief om een soort challenge voor zichzelf te bedenken, een uitdaging waar je anders niet aan toekomt of die je anders nooit zou doen. En als medewerkers proberen we studenten ook te bemoedigen waar het maar kan.

Daar is moed voor nodig. Zonder moed kan je niet bemoedigen en zonder moed is het niet mogelijk blijmoedig te zijn. In het Nieuwe Testament is het woord ‘moed’ vaak in een werkwoordsvorm gegoten: moedig zijn, moed vatten en dan in de betekenis van volharden. Moed is iets wat je doet, niet per se iets wat je bezit. Het Hebreeuwse woord ‘chazak’ zegt dat ook: sterk zijn, machtig, heb goede moed, of: heb courage. En dan het liefst altijd! Zoals een oud lied dat zegt: ‘Houd moed, gij die op reis zijt, want daarmee kunt gij voort!’

Over die voortgang gaat het en daarin zijn we samen op weg met onze studenten. Eerlijk gezegd zou ik niet weten hoe dat zou kunnen zonder de troost en nabijheid van onze hemelse Vader, door Paulus zo prachtig verwoord:

‘Geprezen zij de God en Vader van onze Heer Jezus Christus, de Vader die zich over ons ontfermt, de God die ons altijd troost en ons in al onze ellende moed geeft. Zodat wij door de troost die wijzelf van God ontvangen, anderen in al hun ellende moed kunnen geven.’ 

Januari 2021
Els J. van Dijk

21 januari 2021

Online van start

De lockdown wordt helaas verlengd, waardoor we jammer genoeg ons onderwijs nog een aantal weken online moeten aanbieden. Dat staat zó haaks op wat het hart van de EH is: werkelijke ontmoeting en verbinding, elkaar van hart tot hart spreken.


Het betekent óók dat we onze opleiding van vijf maanden – het EH-Traject – die per 1 februari start, online beginnen. Maar dat kunnen we! We kunnen je verzekeren dat we alles in het werk stellen om dat allemaal zo persoonlijk mogelijk te doen, om dus ook de persoonlijke
begeleiding veilig te stellen. Dat zal veel van zowel medewerkers als studenten vragen. We doen het met overtuiging vanuit de gedachte dat we ons niet door somberheid of onmacht willen laten leiden, we willen ons ook niet laten bepalen door de omstandigheden, maar juist het tegenovergestelde doen: onze studenten leren om met ingewikkelde situaties om te gaan.

We zijn 1 februari al gestart met het Traject. Wil je je toch nog aanmelden? Neem dan eerst even contact met ons op via info@eh.nl.

18 januari 2021

Ruben’s EH-Traject

“Ik had een paar maanden in Australië gereisd en ik ging daarna het EH-Traject doen. Eigenlijk vooral vanwege het vinden van een goede studiekeuze, maar daarnaast vond ik het ook fijn dat het een christelijke school was. Ik ben gelovig opgevoed en ik had niet zo zeer de vraag of God wel of niet bestond, maar ik was wel bezig met de vraag `wat geloof ik’ en `waarom geloof ik’. Op de EH kon ik zowel met deze vragen als met mijn studiekeuze aan de slag gaan.

Achteraf is de EH veel meer geweest dan ik had verwacht. Via de diverse colleges kreeg ik zicht op mijn goede én mijn slechte kwaliteiten. Dat was soms niet leuk, maar uiteindelijk ben ik daardoor mezelf wel beter gaan begrijpen. Ook de ontmoetingen met jongeren met verschillende christelijke achtergronden en andere standpunten waren erg verrijkend. Het heeft me geholpen om mijn eigen keuzes te maken, ook op geloofsgebied. Maar vooral heb ik geleerd om een persoonlijke relatie met God aan te gaan, waardoor het geloof ook echt `eigen’ is geworden.

Momenteel doe ik de Pabo en daar zit ik echt op mijn plek. Ik vind het leuk om met kinderen te werken en om ook een goede relatie met hen op te bouwen. De EH heeft me niet alleen geholpen bij het vinden van deze studie, maar vooral ook de manier waarop ik mijn studie sta.”

Ruben Tucker
EH-Traject 2015

12 januari 2021

Voor de studiestoppers en de twijfelaars

Door Els van Dijk

In deze tijd van het jaar tobben heel wat jongeren over de voortgang van hun studie. Velen vragen zich zelfs af: zal ik stoppen of niet? Nu is er over studiestakers al veel gezegd: het zijn er teveel, en het gebeurt te vaak, maar je kunt het fenomeen niet losweken uit de context waarin het gebeurt.

Het Nederlandse onderwijssysteem vraagt keuzes van jonge mensen op momenten dat zij er nog niet aan toe zijn. Zo moeten zij op de middelbare school al een profiel kiezen terwijl hun zelfkennis absoluut nog niet voldoende ontwikkeld is en hun ideeën over de toekomst evenmin. Na de middelbare schooltijd wordt een keuze voor een vervolgstudie verwacht, terwijl de hersenen nog niet zover gerijpt zijn dat zij geschikt zijn voor lange termijn keuzes, jongeren nog volop in hun identiteitsontwikkeling zitten en er zo enorm veel opties zijn dat keuzestress ontstaat. En dat gebeurt dan ook nog eens in een maatschappelijke context van prestatiedruk, van de lat die heel erg hoog wordt gelegd (als je vwo hebt gedaan móet je naar de universiteit en een mbo-opleiding is niet goed genoeg). Jongeren krijgen de boodschap mee dat zij hun eigen project zelfrealisatie zijn. Als dat niet lukt, als het niet lukt om torenhoge ambities waar te maken, als het leven niet zo leuk is als dat van anderen en het ‘gelukkig-zijn’ nog ver weg lijkt te zijn, is dat hun eigen schuld en zijn zij dus mislukt.

Het (moeten) stoppen met een studie voelt dan ook vaak als falen en tekortschieten. Terwijl het misschien helemaal niet zo vreemd is dat de verkeerde studie is gekozen, maar het leidt vaak wel tot psychische problemen en depressieve klachten. Hoewel het omgekeerd ook zo kan zijn dat psychische moeiten leiden tot het stoppen met de studie.
Onder dit alles zit ook nog het voortdurende loeren naar anderen die op sociale media pronken met hun succesverhalen. Maar de diepste oorzaak is de zingevingsproblematiek. Heel veel wat te maken heeft met zingeving, met van betekenis willen zijn, Jezus willen volgen, is vervangen door uiterlijkheden, materiële zaken en oordelen van anderen. Dát maakt somber en depressief! Als jongeren behept zijn met een existentiële leegte terwijl anderzijds een veeleisende wereld aan hen trekt, is dat een dodelijke combinatie.

Vandaar dat de Evangelische Hogeschool op veel meer inzet dan studiestakers helpen met een vernieuwde studiekeuze. De eerste vragen die wij hen stellen zijn bij wijze van spreken: Wat is er met je hart gebeurd? Wat heeft het moderne leven met je gedaan? Wie is God voor jou? Geloofsontwikkeling, persoonlijke ontwikkeling en oriëntatie op cultuur en maatschappij zijn belangrijke bouwstenen van ons programma. Weten voor wie je leeft en met wie zijn essentiële uitgangspunten. Zelfkennis, mensenkennis én Godskennis, het hoort allemaal bij elkaar en we zetten daar stevig op in.

We noemen de EH vaak een oefenplaats van verlangen waar we ook door elementaire vragen heen kruipen als: hoe wil jij van betekenis zijn voor de wereld waarin je leeft, in de situaties waarin je belandt en voor de mensen die God op je pad plaatst? Al deze aspecten zijn nodig om tot een evenwichtige studiekeuze te komen en om een weerbare en gelovige student te zijn. We proberen onze studenten drie dingen mee te geven: hoop (op een toekomst met perspectief), moed (om vóór het Koninkrijk van God te zijn) en vuur (om verschil uit te willen maken in deze wereld).
Wat een prachtige opdracht hebben we toch!

24 december 2020

Kerstavond 2020

Morgen vieren we kerst. Els van Dijk sluit de adventsreeks af, op kerstavond, met onderstaande overdenking:

de goede Herder
is tegelijk
het goede Lam

Over de ‘herdertjes’ die ‘bij nachte’ in de velden rond Bethlehem lagen, bestaan nogal wat merkwaardige opvattingen en bijzondere liedjes die misschien ook wel een essentieel kenmerk van de boodschap van Lukas 2 verdoezelen. Het waren namelijk niet zomaar herders en schapen die zich daar ophielden in het veld! Nee, bij Bethlehem graasden altijd de tempelkudden, de schapen die voor de offers in de tempel bestemd waren. De herders van deze kudden hadden als enige het recht én de plicht om de schapen van de tempel in de groene weiden rond Bethlehem te laten grazen; ze moesten immers perfect zijn als offer… Voor deze herders gold dat zij in verband daarmee in rechtstreekse verbinding stonden met de priesters.

Dat werpt een ander licht op het Licht in de kerstnacht! Let op: de schapen die bedoeld zijn als offer worden plotseling door de heerlijkheid van God omschenen. Het (perfecte) Lam is immers gekomen dat aan alle bloederige offers een einde zal maken! Dit Lam zal het leven redden van miljoenen schapen. De hemel scheurt open boven de tempelkudde, alsof het voorhangsel nu al gaat scheuren. Juist de herders die elke keer weer de priesters mogen helpen aan offermateriaal, krijgen als eersten het goede nieuws van de nieuwe Hogepriester toegezongen! Indrukwekkend! Er vangt een nieuw tijdperk aan! Dankzij het Lam worden de schapen geleid door de Herder die tegelijk Hogepriester is.

Augustinus zei: ‘Wanneer je bidt, moet je niet iets aan God vragen buiten Hem om, maar vraag om Hem Zelf. Hij zal je verhoren en terwijl jij nog aan het bidden bent, zal Hij zeggen: ‘Zie, hier ben IK.’’

En hij zegt ook:

Samen met de Vader
verhoort Jezus Christus ons.
Hij wil voor ons bidden tot de Vader.
Als Hij voor ons bidt,
is ons geluk veilig.
Hij, die ook geeft
waar Hij om bidt.

Ik wens je feestelijke dagen en een prachtig nieuw jaar toe in de presentie van deze God!

19 december 2020

4e Advent

Morgen is het vierde Advent. Els van Dijk neemt je mee in een korte overdenking, om daar bij stil te staan.

De Heer zelf gaat voor je uit,
Hij zal je bijstaan en geen moment van je zijde wijken.
Wees niet bang en laat je door niets ontmoedigen.
(Deutr. 31)

In deze tijd van het jaar nemen we de tijd om te gedenken, te overdenken en terug te blikken. Wat overheerst dan? Is dat dankbaarheid?

Het woord ‘danken’ komt van ‘denken’. Alleen wie denkt, kan dankbaar zijn. Dankbaarheid is het geheugen van het hart. Het is een levenshouding, als antwoord op de vele zegeningen waarmee God je omringt. Dat omvat ook alle pijnlijke ervaringen waardoor Hij je vormt.

Dankbaarheid is het eerstgeboren kind van genade. Genade roept dankbaarheid op, zoals een stem een echo veroorzaakt. Mensen van genade zijn sterke mensen, omdat dan de kracht niet in jezelf zit, niet in je intellect, je carrière, je relaties of wat dan ook, maar in je Redder, Verlosser, Zaligmaker. Als je met danken begint, ga je het leven met andere ogen bekijken.

Het is goed om te gedenken. Gedenken is namelijk ook handelen. Naar wat je van de herinnering geleerd hebt en voor de toekomst verwacht.

Gedenkt God ook?

Ja, zegt David (psalm 56). Hij ziet je omzwervingen, Hij telt zelfs je tranen en bewaart die in Zijn kruik. Ja, zegt Maleachi (3:16), er is een gedenkboek voor Zijn aangezicht. In dat boek schrijft Hij namen van mensen. Hij houdt bij wat ons bezig houdt en overkomt. En Hij handelt daarnaar. Als God gedenkt, betekent dat ook dat Hij gaat optreden. Uit zoveel dingen blijkt dat God trouw is. Hij heeft gedacht aan Zijn genade. Daarom gaf Hij het liefste wat Hij had, Zijn eigen Zoon. God is niet de aartsvader die rustig en onbeweeglijk thuis blijft zitten, die van Zijn kinderen verwacht dat zij naar Hem toekomen, zich verontschuldigen voor hun abnormale gedrag, Hem om vergeving smeken en beterschap beloven. Integendeel, Hij verlaat het huis, vergeet als het ware Zijn waardigheid en rent naar de verloren kinderen toe.

Omdat Hij zó is, mogen wij in deze dagen dankbaar vieren dat Jezus is gekomen en dat Hij onder ons woont.

‘Misschien ligt de uitdaging van het Evangelie wel juist hierin dat je wordt uitgenodigd een gift te aanvaarden waar je niets voor terug kunt geven. Want die gift is de levensadem van God zelf, de Geest die je door Jezus Christus gegeven is. Deze levensadem bevrijdt je van de benauwdheid en geeft je nieuwe ruimte om te leven.’

19 december 2020

Houd vol!

Els van Dijk schreef een column voor het blad OnderWeg.

De afgelopen maanden waren voor mij om uiteenlopende redenen een woestijnperiode. Op een gegeven moment komt dan de vraag boven: hoe houd ik dit vol? In ieder geval niet door het straatliedje van vroeger te zingen: ‘Van je hela, hola, houd er de moed maar in en als de moed eruit is, pomp je ‘m er maar weer in.’ We zongen dat als kinderen in de bus tijdens een schoolreisje. Dat dit verboden werd door de meester begrijp ik nu wel. Heilloze missie.

Natuurlijk heb ik veel nagedacht over ‘volharden in het goede werk’ en ‘het kwade overwinnen door het goede te doen’, maar wat is dat volharden dan eigenlijk? Is dat meer van hetzelfde: je stinkende best blijven doen, er een tandje bij zetten? Gelukkig zijn er twee aspecten van volharding die een andere weg wijzen. De eerste is die van ‘eronder blijven’: onder Gods woorden en zijn beloften blijven. Dat is belangrijker en grootser dan bijvoorbeeld zelfbeklag en aanklacht door anderen. Zoals de rabbi die ooit tegen zijn studenten zei: ‘In mij zitten twee honden, een goede hond en een slechte hond.’ ‘Maar’, vroeg een van de studenten, ‘hoe weet u nu wie van de twee voorrang krijgt?’ ‘Dat is de hond die ik het meeste te eten geef’, zei de rabbi.

In de Bijbel is volharding ook een relatiebegrip. Er ligt een duidelijke verbinding met ‘wachten op God’: je blik meer op God gericht houden dan op je (verwarrende) omgeving. Dat zie je klip en klaar terug bij hoe Jezus zijn leven vormgeeft. Bijvoorbeeld als Hij de lofzang staat te zingen, terwijl Getsemane wacht. Niet: ‘houd er de moed maar in’, maar in de nacht waarin de dood dreigt, loopt Hij niet weg. Hij blijft eronder en zingt Gods daden naar binnen.

Volharding begint niet bij mijzelf, maar bij God. Volharden in het goede werk omdat God dat doet. Het gaat niet om mij, maar om de volharding van Jezus Christus. Als antwoord daarop mag ik mij beschikbaar stellen. Voor Hem. Hoe heilzaam is dát.

12 december 2020

3e Advent – Zelfs engelen waken

Morgen is het derde Advent. Els van Dijk neemt je de komende weken mee in een korte overdenking, om daar bij stil te staan. Vandaag deel 3.

Er staan van die zinnetjes in de Bijbel die je niet meteen begrijpt. Dit is zo’n zinnetje: ‘Het kwaad zal je niet treffen.’ Dat kan je toch niet letterlijk nemen? We zien toch heel veel kwaad om ons heen en misschien ook wel in onszelf? We maken toch allemaal erge dingen mee? Jouw leven staat toch ook weleens op z’n kop?

De grote fout de we in ons denken kunnen maken, is dat God er niet is als het leven pijn doet. Maar dat is niet waar. God zegt juist dat Hij vooral als het moeilijk is, bij ons is. Hij zegt nergens dat moeiten ons bespaard zullen blijven.

Daarom vind ik psalm 91 zo’n prachtige psalm. Daarin zegt God dat Hij je toevertrouwt aan Zijn engelen, die over je waken, waar je ook gaat. Ben jij je daar eigenlijk wel van bewust? God waakt niet alleen zelf, je mag schuilen bij de Allerhoogste en veilig zijn onder Zijn vleugels, maar er komt nog iets bij! Gods zorg krijgt nog iets extra’s in de vorm van actieve aanwezigheid van engelen die over je waken en die je op handen dragen!

Hoe bijzonder is dát!

Jezus is gekomen om ons hart hiervoor te openen. Zodat we meer waarde hechten aan genade, liefde en heiligheid, dan aan aardse zaken. Het gaat erom in je moeiten steeds meer op Jezus te gaan lijken. Hij wordt niet voor niets ook de Vredevorst genoemd. Als je leven op zijn kop staat en je misschien wel verzucht of het ooit nog goed komt met je, wil Hij niets liever dan je hart openen voor Hem en je vrede geven met God, dwars door de ingewikkeldheid van het leven heen.

Als je Mijn Naam kent, zegt God, zal ik je in een veilige vesting zetten. Je zal Mij aanroepen en Ik zal je verhoren. In je benauwdheid zal ik bij je zijn. Ik zal je eruit helpen en je verheerlijken.

Whatsapp Instagram Nieuwsbrief
Wij gebruiken cookies. Dit doen we om onze site persoonlijker, gebruiksvriendelijker te maken en gepersonaliseerde aanbiedingen te tonen, onder andere door analyse van uw bezoekersgedrag. Zo kunnen we u ook buiten deze website relevante aanbiedingen doen. Wanneer u op 'Ok, sluiten' klikt of de website blijft gebruiken accepteert u onze cookies. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookie-voorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren